Why do you get all the love in the world?

Są zespoły, wobec których człowiek przestaje być obiektywny. Jest muzyka, która za każdym razem robi te same dobre wrażenie. Bez wątpienia dla mnie takim zespołem jest Nine Inch Nails.

Z dźwiękami Trenta Reznora zetknąłem się po raz pierwszy 5 lat temu. Poleciła mi je internetowa znajoma. To był czas, kiedy zacząłem się otwierać na nowe dźwięki, jednak dość mocno siedziałem jeszcze wtedy w tzw. progresie. Jako że był to rok 2005, to miałem okazję posłuchać na początek płyty With Teeth (może jakiś tydzień po premierze). I spodobało się. Nie jestem w stanie nawet powiedzieć co dokładnie: teksty? muzyka? wokal? brzmienie? Pewnie wszystko razem dało bardzo pozytywny odbiór. Niemniej nie mogę powiedzieć, że wtedy miałem jakiś wielki szczękoopad - ot kolejny bardzo dobry zespół. Po With Teeth kolejne płyty lądowały na półce: The Fragile, The Downward Spiral. Od tego czasu NIN po prostu dla mnie było. Z miesiąca na miesiąc jednak Reznor perfidnie wkręcał się w moją głowę. Oprócz słuchania pojawiło się też czucie muzyki. Reznor mi się wkręcił w głowę, a ja niesamowicie się wkręciłem w NIN. Kupiłem wszystkie wydawnictwa, które w miarę bez problemu można było w Polsce dostać (obecnie mam na półce 16 NINowych wydawnictw). Po co to piszę? Bo ostatnio wróciła mi faza na muzykę Nine Inch Nails. Słucham tego na potęgę i potwierdza się to, co napisałem na początku - odczuwam taką samą (jak nie większą nawet) radość jak podczas słuchania pierwszy raz. Bo to jest świetna muzyka.

Pretty Hate Machine... No rany: Terrible Lie, Sin, Sanctified, Something I Can Never Have, Head Like A Hole...słów brakuje - to są absolutne hiciory. Syntetyczne brzmienie, w gruncie rzeczy niezwykle melodyjne utwory...I ciągle ta przeogromna chęć wrzeszczenia z Reznorem "Hey God!" w Terrible Lie...

Broken... Czad, czad, czad.... Nie wiem czemu, ale jakoś mocno utożsamiam się z tekstami tej EPki....Wish, Gave Up, Last, Suck... Być może brak tu wyrafinowania (zwłaszcza w porównaniu z tym, co dopiero w muzyce NIN się pojawić miało). ale jest ta niesamowita reznorowska agresja i desperacja.

The Downard Spiral.... Trent nieprzypadkowo śpiewa, że "God is dead"...Na tej płycie pokazał, że jest geniuszem. Że ma cholernie wielki talent. Że chyba nikt tak świetnie nie oddał muzycznie i tekstowo odczuć zagubionego i w pewnym sensie skrzywdzonego życiem człowieka. Każdy utwór jest absolutnie perfekcyjny. A jeśli chodzi o ciężar (nie szybkość riffów, ale właśnie ciężar), to przy Reptile wysiada większość grup grających tzw. ciężką muzykę. Naprawdę.

The Fragile... Niby spokojniej, ale dla mnie tu Reznor osiągnął apogeum swojego artystycznego przekazu. Na Fragile gniew ustąpił miejsca smutkowi, zniechęceniu, depresji oraz desperacji. Cholernie dobra i cholernie piękna płyta.

With Teeth... przez Right Where It Belongs nie da się tej płyty nie lubić.

Year Zero... Rozwala mnie ten album. Trudna w odbiorze mieszanka elektronicznych zgrzytów i innych dziwnych dźwięków. Za pierwszym razem nie wchodzi, ale z każdym kolejnym przesłuchaniem miażdży. Dla mnie jest to jeden z najlepszych przykładów dźwiękowej schizofrenii.

Ghosts I-IV...36 utworów, reznorowy ambient. Soundtrack do snów.

The Slip...Powrót do rockowego brzmienia. Jest brudno, garażowo i niesamowicie fajnie.

Oczywiście są jeszcze płyty z remixami, są single...Naprawdę sporo by było pisania, a ja nie potrafię o tym wszystkim napisać.

Napiszę tylko tyle: Trent Reznor jest bogiem i geniuszem. Ma we mnie szczerego i oddanego wyznawcę.

A poza tym...

...underneath we're not so tough...
....and love is not enough



P.S.

Od paru dni na stronie nin.com publikowane są zdjęcia ze studia nagraniowego. Co prawda żadnego komentarza nie ma, ale dla mnie to jednoznaczne potwierdzenie, że powstaje nowa muzyka. Czekamy, Trent.